Το ξέρω πως είμαι ένας από τους εκατομμύρια Έλληνες που μίλησαν γι’αυτό το θέμα αλλά ο στόχος του άρθρου είναι άλλος. Θέλω κι εγώ απ’το μέρος μου να διαμαρτυρηθώ για το τι γίνεται στα τηλεοπτικά κανάλια.
Κατ’αρχήν θα ήθελα να εκφράσω τα θερμά μου συλλυπητήρια στην οικογένειά του και σε όλους τους φίλους του κυρίου Σεργιανόπουλου. Βεβαίως και είναι ένα τρομερό γεγονός, αφού χάθηκε ένας άνθρωπος με τόσο σκληρό τρόπο. Και μάλιστα ένας άνθρωπος των τεχνών.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι όλα τα κανάλια, και ιδίως τα κανάλια χαμηλού ποιοτικού επιπέδου, που όλοι γνωρίζουμε ποια είναι, να ασχολούνται επι πολλές ώρες με το αν βρήκαν τον δράστη του εγκλήματος. Σιγά ρε παιδιά! Ηρεμήστε λίγο. Δεν είναι ούτε ο πρώτος, αλλά ούτε ο τελευταίος που πέθανε με τέτοιο απάνθρωπο τρόπο. Σκεφτείτε ότι άλλοι πεθαίνουν με χειρότερο τρόπο και δεν το μαθαίνει κανείς. Δηλαδή εκτός από δημοσιότητα τι παραπάνω έχουν από τον κύριο Σεργιανόπουλο;
Όπως έχω πει και σε post στο παλαιό blog, όσο ήμουν εν ζωή, ” τόσος ντόρος για το τίποτα“.

Τώρα θα με ρωτούσατε πού τα ξέρω όλα αυτά νεκρός άνθρωπος και τι με νοιάζει εμένα. Νεκρός ειμαι ρε παιδιά, όχι κουφός και τυφλός!!!